Voordat ik wil beginnen met hoe mijn eerste dagen hier waren en hoe de operatie gegaan is, wil ik het even hebben over een patiënt hier. Ik heb geen idee hoe hij heet maar het begon de eerste dag al. Een paar keer per dag hoorde ik een hoog ‘joehoe’ over de afdeling. Op den duur vroeg ik mijn medekamergenoot over welke vrouw nou steeds zat te jodelen. Hij begon te lachen en vertelde mij dat het geen vrouw was maar een man met een erg hoge stem. Ook was het geen ‘joehoe’ dat ik hoorde maar zo begon hij zijn zinnen.

 

Ik lig hier nu 5 dagen in het ziekenhuis en er vallen mij wel een paar dingen op. Er zijn erg veel verschillen met een Nederlands ziekenhuis. Zo eet je hier warm in de middag op je kamer en moet je in de ochtend en avond ergens in het ziekenhuis brood eten. Ook wordt hier nauwelijks iets voor je gedaan, dat vind ik niet erg maar ze mogen wel even vertellen waar de handdoeken te halen en weer terug te brengen. Afijn, het is dus iets anders.

 

De eerste operatie heb ik gehad, ook dat gaat toch even anders dan in Nederland. Je wordt opgehaald en naar een kamertje gebracht. Hier moet je plat gaan liggen en gaat er een lopende band draaien in een muur. ‘’Ga er maar op liggen, je gaat zelf door de muur heen’’. Helaas zijn Nederlanders iets langer dan Duitsers en moest ik half gebukt door de muur heen, je wordt daarna via de lopende band in een nieuw bed gerold. Gelijk het infuus in je arm en pijnstilling erin. Dat moment van pijnstilling (wat toch een erg grappig gevoel is, gratis erg high worden, duurt in Nederland ongeveer 30 seconden, daarna word je gelijk in slaap gebracht. Hier kon ik 3 minuten ‘’genieten’’ van dat gevoel, oppassen dat je hier dus niet verslaafd vandaan komt haha.

 

Na de operatie werd ik gelukkig ook weer wakker, volgens Anne kijk ik dan zo scheel als een Duitse garnaal en ben ik niet te verstaan. Grappig zal dat zijn.. Deze operatie is mij toch zwaarder gevallen dan alle andere operaties, zal wel wat Duits bloed toegediend zijn ofzo, maar ik was toch erg misselijk en zwak. Niks gegeten die dag en ben maar lekker gaan slapen. Twee dagen later voel ik mij al een stuk beter en kan ik weer bloggen en studeren. Ook probeer ik straks weer te ‘sporten’.  

 

De avond na de operatie kwam de arts langs. Erg zenuwslopend, wat hebben ze gevonden? Anne en ik gingen ervanuit dat het gat in mijn scheenbeen 8 centimeter zou zijn, dat had het UMCG immers verteld. De arts vertelde ons dat het ‘’maar’’ 3 centimeter is en dat ik het frame waarvoor ik naar Duitsland kwam, helemaal niet hoef en dat ze gewoon bot terug gaan plaatsen over 6 weken. Daarna 12 weken laten helen en ik zou klaar zijn! Damn, dat was voor het eerst in mijn leven dat ik echt blij was met een Duitser. (grapje)

 

Maandag ga ik proberen te bellen met het UMCG of die operatie dan niet gewoon in Nederland kan, stuk makkelijker voor iedereen. Maandag zal ik dat wel laten weten. Voor nu? Ik moet hier twee weken blijven, dat is anders dan in Nederland, ze willen zelf de hechtingen eruit halen. Ik studeer en sport wel verder en Anne is er vaak.

 

Natuurlijk blijven sommige moeilijke momenten nog langskomen, ook vandaag. Maar dan kijk ik weer om mij heen. In Nederland was ik ‘’bijzonder’’ met mijn been, maar hier in Hamburg hebben ze het bijna allemaal. Dan denk ik weer, het kan altijd erger. Voor nu in Duitsland geldt ook weer: ‘’Do what you can, with what you have, where you are’’.

 

PS: Ik heb nu ook instagram, heel soms zet ik daar een plaatje op, dan kan er een beetje meegekeken worden. Volgens mij heet ik gewoon ‘ricardofecken’’ daar.

 

Tot de volgende keer!

 

 

 

 

 

Lekker weer naar buiten